De Ruimte van Liefde

122283077_8

 

Wie in mijn boekenkast zou snuffelen, zou vaststellen dat mijn boeken-verslindende ik de voorbije jaren vooral in non-fictie is gedoken rond zelfontplooiing, veelal met een spirituele toets. In die collectie mochten de boeken uit de reeks Anastasia echt niet ontbreken. Alle vijf de delen die op dit moment in het Nederlands te verkrijgen zijn, heb ik achter de kiezen. En ik moet zeggen: ik heb er waarlijk van genoten. Je verkent de wereld van een heremiet door de ogen van een weerbarstige ondernemer die soms niet weet wat hem overkomt, soms vol ongeloof staat, soms helemaal overweldigd is door de kracht van het verhaal van die zonderlinge vrouw.

Zoals gewoonlijk met dat soort werken pluk ik er de inzichten uit die mij verder helpen op mijn weg. Het Scheppingsverhaal  staat op mijn netvlies gebrand als was ik er in levende lijve bij geweest. Maar er is ook een strootje in mijn keel blijven steken. De Ruimte van Liefde.

Voor Anastasia is de Ruimte van Liefde een geografisch, tastbaar gegeven. Een hectare grond waarop je je liefde gestalte geeft en je kinderen grootbrengt. Tja, dat heb ik mijn kinderen niet gegeven. Als gescheiden mama kijk ik naar de jeugd van mijn kinderen. In de context waarin zij opgroeien, is er geen Ruimte van Liefde. Ik had als kind nog de thuis van mijn grootouders. Zijn mijn eigen ouders vaak verhuisd, heb ik zelf als kind de scheiding van mijn ouders doorsparteld met een bezoekregeling en twee adressen, dan nog bleef het huis van mijn opa en oma een thuishaven. Herkenbare bomen en planten, herkenbare seizoenen, herkenbare geuren. Alles rustig wegtikkend bij het Big-Ben-wandklokje, terwijl de snoepjes in de eikenhouten kast wachtten. Er is een stukje van mijn zielenstof dat krak gezegd heeft toen het huis verkocht werd.

Mijn kinderen hebben niet zo’n thuishaven. Even heb ik het gevoel dat ik op dat punt waarschijnlijk heb gefaald. Het zit me niet lekker. Tijd voor een zen-moment in de keuken. Vanavond maak ik die overheerlijke ovenschotel. Rijst gestoomd met een blokje groentebouillon als onderlaag. Daarop een laag courgette in olijfolie met knoflook en basilicum. Daar nog eens op gebraden kip. Folie erover, half uurtje in een lekker warme oven en dan kunnen we samen smullen. Het is heel eenvoudig en tegelijk poepsjiek. Mijn kinderen komen aan tafel, gevijven zitten we rond de ovenschotel die een heerlijk aroma verspreidt.

Terwijl ik opschep, zie ik haar ineens verschijnen. Daar is ze. Dus toch. De Ruimte van Liefde. Er wellen warme vreugdetranen op in mijn ogen. “Gaat het, mama?”, vraagt mijn jongste dochter. “Ja hoor, gewoon iets waar ik aan moest denken dat me plots emotioneel maakt, maar ik voel me prima.” Ik glimlach oprecht om mijn woorden kracht bij te zetten. Het vrolijke gekletter van messen en vorken, opgeluisterd door de tienerverhalen over de school, vormt de ultieme penseelstreek van dit unieke tableau. De Ruimte van Liefde.

Hoezeer ik Anastasia ook kan volgen in haar concept van een tastbare, geografische Ruimte van Liefde, het is voor mij ondergeschikt aan dat energieveld dat zich ontvouwt als je de Liefde voelt stromen. Het is in die Ruimte van Liefde dat mijn kinderen gedijen. Het is in die Ruimte van Liefde dat zij hun wortels diep in de grond kunnen laten schieten en hun vleugels klaar strijken voor hun luchtdoop.

Die Ruimte van Liefde is ontstaan de dag dat het verlangen naar elk van mijn kinderen is ontstaan. Ze is gegroeid en gevoed door het gedeelde verlangen met hun papa. Ze heeft een nieuwe vorm aangenomen toen zijn weg en de mijne gingen scheiden. Zo is ze veranderlijk in haar vorm, maar haar essentie ligt in haar kwaliteit. Ze is zo sterk dat ze kan materialiseren. Ik kreeg daar onlangs een mooi voorbeeld van. Ik zag een oma lopen met haar kleindochter in de buggy, en vroeg me plots af wat voor oma ik later zal zijn. Op de één of andere manier kwam die vraag die dag ter sprake in een gesprek met mijn kinderen. Ze lachten en lieten hun hart spreken. Mijn zoon schetste het volgende beeld: “Je zult sowieso een tuin hebben, en als we met je kleinkinderen op bezoek komen, zal je met je klompen in de moestuin staan, in weer en wind, wroetend met je handen in de aarde. Je zult altijd bezig zijn als we komen…” Zo sterk is de Ruimte van Liefde die ik uitstraal, dat ze vorm kan aannemen in de toekomstbeelden van mijn kinderen. Zo sterk dat het niet uitmaakt waar ik ben.

Voor mij is de Ruimte van Liefde niet een geografische, tastbare plek. De Ruimte van Liefde is dat energieveld dat ik altijd bij me draag, dat andere kleuren aanneemt als ik mama ben, vrouw, vriendin, zus, dochter, coach, reflexologe,… En later als ik oma zal zijn, komt er een nieuw kleurtje bij.

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: