Het akkoord…

“Ik verbreek het akkoord,” zei hij tegen de duisternis van de mijn en tegen het licht van de woestijn, “God heeft het recht om me te vernietigen. Ik heb dat recht niet.”

Paulo Coelho is aan het woord. Het akkoord verwoordt hij helemaal aan het begin van zijn intens boek, De Beschermengel, Oscar Wilde citerend:

We maken steeds kapot wat ons het liefste is

Allemaal doen we dat, weet dat wel ;

Sommigen doen het met een bittere blik

Anderen met een vleiend woord

Lafaards doen het met een kus,

De moedigen met het zwaard.

“Doe ik dat dan ook?” vraag ik me af. En ik weet dat ik een duik neem naar de duisternis van mijn eigen mijn. Erop vertrouwend dat ik weer eens de moed zal hebben om mijn schaduw te trotseren, tot ik er klaar voor ben om de deur te nemen die nooit op slot zat, in het licht van de goudgele woestijn te treden, het akkoord verbrekend, met de wijdsheid van het uitzicht mijn vrijheid omhelzend.

Ken ik dan ook een angst, een angst die me ’s nachts wakker houdt en overdag geen rust gunt? Heb ik ooit een belofte gedaan, een belofte waarmee ik de wet overtrad, de wet die zegt dat ik het recht niet heb om mezelf te vernietigen?

Ik heb ooit de belofte gedaan om nooit meer te vertrouwen op de liefde. Ik dacht dat het bij de ruil hoorde. Jarenlang had ik ernaar gestreefd om in dienstbaarheid aan anderen die anderen ertoe te bewegen om zichzelf te veranderen, te verheffen tot de mooiste expressie van zichzelf, de zelfdestructie op te geven, de glorie van het wezen helemaal te eren. Tot ik op mijn knieën zat, klein, gebroken, verweesd, alleen. En de les begreep van het Universum. Ik ruilde die focus op de anderen voor de toewijding aan mezelf, aan mijn eigen pad en proces, mezelf ertoe te bewegen te groeien, te verheffen tot de mooiste expressie van mezelf, de zelfdestructie op te geven, de glorie van mijn eigen wezen helemaal te eren. De anderen los te laten, toe te vertrouwen aan de Goddelijke Wijsheid. Ik ruilde het één voor het ander. Alleen deed ik daarbij de belofte om nooit meer te vertrouwen op de liefde. Want het was de liefde die mij daar had gebracht, op die plek die ik nu ruilde voor mijn eigen podium.

Daarom heb ik sindsdien, ondanks het vele groeien bij mezelf, keer op keer kapot gemaakt wat mij het liefste was, keer op de keer de stroming van liefde verbroken, denkend dat ik alleen zo de ander vrij kon laten, los kon laten. Ik deed het nu eens als een lafaard, met een kus. Dan weer als een moedige, met het zwaard. Kapot.

Durf ik dan beloven dat ik mezelf dit onrecht nooit meer zal aandoen? Ik weet het niet, ik weet niet of ik belofte kan nakomen. Ik wist niet wat ik mezelf aandeed en misschien ga ik wel door met mezelf ontrouw te zijn. Want als er iets diep in mij altijd heeft willen zijn, dan is het wel de grenzeloze liefde…

Vahalla zegt, als je het weet, maakt de waarheid je vrij. Ook al komen er nog problemen, uitdagingen, toch zal alles van voorbijgaande aard zijn. Die waarheid weten zorgt ervoor dat ik in alles Gods hand haar werk zal laten doen, zonder tussenbeide te komen.

Schoorvoetend, voorzichtig, knipperend door het felle licht neem ik de deur die nooit op slot zat. In naam van de Beschermengel, het akkoord was bekend in de hemel. In naam van de Beschermengel, het akkoord is verbroken.

Ik ben vrij…

Een vriend vertelde mij dat alle mensen die we ontmoeten ons op één of andere manier trainen en coachen naar emotioneel evenwicht. Sommigen doen het soft, andere hard. Het klopt, ik heb alle soorten trainers al ontmoet. En ik ben elk van jullie ontzettend dankbaar.

De laatste dagen ervaarde ik een intens conflict bij mezelf. Ik besefte niet dat ik door mijn belofte in de weg stond van wat Gods hand in mijn leven wou tekenen. Omdat ik de belofte in eer wou houden om nooit meer te vertrouwen op de liefde. Diegene die mij door de mijn heeft laten waren, op zoek naar de deur zonder grendel, die mij uitgedaagd heeft om het licht van de woestijn in mij te laten binnenstromen, is een harde trainer geweest. Als ik de liefde laat spreken die nu tegelijk zacht en krachtig in mij opborrelt, dan weet ik één ding heel zeker: hij verdient dat ik in zijn leven de rol speel van een even standvastige, krachtige trainer. Soft zijn in deze is alleen mezelf in de weg staan, en de hand van God beletten haar schilderij te schilderen.

Met dank aan P. voor de inspiratie, T. voor de helderheid en B. voor de challenge.

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: