Verbinding versus verslaving…

… en hoe dit je leven als familielid beïnvloedt.

Wanneer je in je leven geconfronteerd wordt met de verregaande impact van verslaving, dan kun je op een bepaald moment besluiten om dat uit je leven uit te sluiten (of althans te proberen, door zo overtuigd mogelijk in afstand en/of ontkenning te gaan). Of je kunt besluiten om vanuit je ervaring zoveel mogelijk over die destructieve energie te weten te komen, om ze zo goed mogelijk te begrijpen, om uiteindelijk op jouw eigen manier de helse cyclus te doorbreken. Hiervan ben ik namelijk vanuit mijn persoonlijke ervaring en gesprekken met ‘lotgenoten’ namelijk overtuigd: als je het allemaal op zijn beloop laat, zet de helse cyclus zich op de één of andere manier verder, zelfs al toont het zich alles bij elkaar niet zo vaak in het herhalen van het verslavingspatroon op zich.

 

Laatst las ik een artikel en bekeek een boeiende TedTalk, die mij hielp om beter te begrijpen wat er zich dan wel in die helse cyclus bevindt, als het niet per definitie een of andere vorm van verslaving is.

In zijn artikel “The opposite of addiction is connection” schetst Jonahtan Davis hoe een verslaving eigenlijk een uiting is van losgekoppeld zijn van gezonde verbinding. En wil nu precies dat iets zijn waar je mee geconfronteerd wordt als je opgroeit in een omgeving met verslaving, of erin leeft als volwassene: er ontstaat eenzaamheid, teruggetrokkenheid. Het maakt je op die manier vatbaarder voor verslaving. Alleen heb je zo intens van zo dichtbij gezien wat het met iemand doet, dat je tegelijk vaak over een doeltreffend schild beschikt om je hiertegen af te schermen.

Alleen beschermt dat schild je niet alleen, het sluit je op een manier ook op. Daarom lijkt het mij essentieel om als “schipbreukeling van een verslavingsverhaal” aan de slag te gaan met je emoties, je patronen, je functioneren. De impact van dit verhaal op jou kan negatief uitwerken, maar ook kun je er onwaarschijnlijk positieve kenmerken uit putten, en daarmee het verschil maken op een manier die je misschien niet had verwacht.

Het loont de moeite.

Uit het artikel van Jonathan Davis plukte ik twee zinnetjes om bij stil te staan, waar ik een passage in cursiveer om bij stil te staan:

Though it is essential for addicts to feel supported in order to finally face and feel the pain they have been trying to avoid, this is ultimately an inner journey that must be taken by the individual.

When people are there to provide loving support for an addict wishing to face the emotional pain they carry, they are loving them and caring for them until they can learn do love themselves.

Benieuwd naar het hele relaas? Je leest het hier.

En ik raad je zeker aan om onderstaande TedTalk te bekijken. Om verslaving op zich beter te begrijpen. Let wel, ik denk dat dit stof is voor een lang en grondig debat, en wil er ZEKER niet mee bedoelen dat je per sé het contact moet houden/onderhouden met een verslaafde… Ik heb daar zelf ook andere keuzes in gemaakt…

 

Reacties zijn gesloten.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: